Koordinisani napad crnogorskih ustaša i vojvođanskih separatista na SPC: Obojena revolucija prelazi granice politike

„Kakva tmina! Kakva pomrčina! Gde su Srbi? Mnogo je bivših Srba, a pravih Srba, avaj, kako malo!“, rekao je u svojoj besedi o srpskim komunistima i izdajnicima Srpske pravoslavne crkve na Savindan 1966. godine Sveti Justin Ćelijski, jedan od najvećih dogmatičara u istoriji vaseljenske Crkve i ponos svetosavlja. Autoritet za života, svetitelj po upokojenju, avva Justin kao da je predvideo ono što će se dogoditi više od 50 godina kasnije u Srpskoj Sparti - Crnoj Gori i Srpskoj Atini - Vojvodini, gde su bivši Srbi postali najveći srbomrsci. Jedni pod direktnom kontrolom hrvatske obaveštajne službe SOA u Novom Sadu, drugi istorijski pod kontrolom ustaških struktura i ideologije „Crvene Hrvatske“, rade za iste gazde kao poslušnici i izvršioci napada na SPC i pokušaja njenog rasparčavanja kao jednog od aspekata obojene revolucije, čiji je cilj rušenje Srbije.

Između Zdravka Krivokapića, bivšeg premijera Crne Gore i predsednika „apostolske vlade“ u kojoj su sedeli jedan Milojko Mickey Spajić i Jakov Milatović, i novosadskog ustaše Dinka Gruhonjića, može komotno da stoji znak jednakosti, upravo jer im je cilj isti.

U najnovijem izlivu „mudrosti“, karakterističnom za „Krivog“, kako su ga prozvali u Crnoj Gori, on je pozvao na cepanje Srpske pravoslavne crkve, tj. otcepljenje onog dela SPC koji teritorijalno pokriva Crnu Goru, uz to direktno napadajući patrijarha srpskog Porfirija i predsednika Srbije Aleksandra Vučića. Njegov tvit naišao je na sveopšte odobravanje i oduševljenje korpusa crnogorskih ustaša, montenegrina ili milogoraca, kako ih ko definiše – kao dokaz da nikada nisu odustali od plana razbijanja SPC u Crnoj Gori. Tvit je naravno i u Srbiji kod domaćih ustaša dočekan kao potvrda da njihov rad protiv SPC nije uzaludan i da i u Crnoj Gori među „crkvenim“ kadrovima imaju podršku.

„Iako sam imao i brojnije informacije o izboru Patrijarha Srpske pravoslavne crkve, sada imamo jasno svedočanstvo o nečastivom delovanju koje je projektovao „Gospodar svih Srba“. Uvek treba biti u istini i reći: onaj koga nije izabrao Sveti Duh – nije dostojan. Ne može se služiti Bogu i mamonu. Stoga treba odmah povratiti Odluku iz maja 2006. godine kojom je definisana Pravoslavna crkva u Crnoj Gori“.

„Odluka“ o kojoj govori tiče se vraćanja na snagu Episkopskog saveta SPC u Crnoj Gori, koji je kolokvijalno, od strane crnogorskih crkvenih „independentista“ nazivan „Pravoslavna crkva u Crnoj Gori“. Uspostavljen je 2006. godine nakon kriminalnog referenduma, od strane Sabora SPC, kako bi se lakše koordinisao rad SPC u novouspostavljenoj nezavisnoj državi Crnoj Gori.

Pored Mitropolije crnogorsko-primorske i Eparhije budimljansko-nikšićke, u Savetu su bili i episkopi zahumsko-hercegovački i mileševski, čiji se delovi eparhija takođe nalaze na prostoru Crne Gore. Savet je ukinut 2021. godine kada je konačno rešeno pitanje statusa SPC u Crnoj Gori i kada je prestala potreba za njegovim postojanjem.

Sto godina ranije na isti način je ostvaranjem želje jerarhije i naroda, ujedinjenjem srpskih pomesnih crkvenih struktura u jednu i jedinstenu SPC prestala da postoji Karlovačka mitropolija/patrijaršija. Njenu „obnovu“ nisu još uvek zahtevali vojvođanski separatisti, jer je ideja izgradnje vojvođanskog identiteta još uvek mlada, ali ono što rade u Novom Sadu je itekako zabrinjavajuće, i nema sumnje da će se u jednom trenutku desiti i takvi zahtevi.

Tanjug printscreen

 

Napad medijskog aparata crnogorskih ustaša na SPC, patrijarha Porfirija i predsednika Vučića – godine sistematskog pljuvanja

 

Vrlo perfidno, Krivokapić je u jednom tvitu uspeo da napadne patrijarha srpskog, predsednika Srbije Aleksandra Vučića, ali i da pozove na cepanje SPC. Sve to samo na osnovu lažnih vesti anti-srpskih medija tajkunsko-terorističke lažovizije da je u kripti Hrama Svetog Save prilikom izbora patrijarha Porfirija postojao video-nadzor.

Tu vest je objavio sarajevski Centar za istraživačko novinarstvo (CIN) saradnika i zaposlenika USAID-a Drua Salivena, koji je praktično osnivač ili inspirator osnivanja KRIK-a, CINS-a, BIRN-a i svih drugih „istraživačkih“ medija u Srbiji. Svi oni finansirani su od strane istog tog USAID-a i NED-a, kao i konglomerata Soroš-Rokfeler. Svi ostali iz konglomerata su „vest“ preuzeli i počeli da je obrađuju na nivou analiza, kako se to inače u crnoj propagandi radi.

Deo tog konglomerata su i montenegrinski ustaški portali i „mediji“. Na prvom mestu Vijesti (donedavno u vlasništvu United Grupe), koje se predstavljaju kao „nezavisan“ i „pro-evropski“ medij, a koji nikada nije napustio ideološke pozicije DPS, i još gore – Ranka Krivokapića i SDP-a.

Portali Antena M, CDM i Portal Analitika spadaju u red otvoreno ekstremističkih portala bivšeg režima, koji jako dobro služe svrsi za nove vlasti u Crnoj Gori. Svi oni paralelno sa radom anti-srpskih „medija“ u Srbiji napadaju SPC, pokušavajući da je istisnu iz Crne Gore. U sprovođenju plana, osim paramilitarnih „medija“, učestvuju i odmetnuti delovi SPC u Crnoj Gori, članovi parareligijske sekte „Crnogorska pravoslavna crkva“, kao i politički preletači i građanistički aktivisti, koji su po pravilu ateisti.

 

Proslava 20-godišnjice referenduma u Crnoj Gori, na kojoj su uz Spajića i Milatovića stajali i Milo Đukanović, Ranko Krivokapić, Filip Vujanović, Miraš Dedeić, ali i sveštenik SPC Gojko Perović i nekadašnji lider Srba u Crnoj Gori Andrija Mandić, poslužila je kao generator novog talasa napada.

Antena M je u danima oko proslave 21. maja pojačala sa pljuvanjem po SPC, pa su se tako bavili i odnosom Srpske i Makedonske pravoslavne crkve. Tomos o nezavisnosti MPC proglašavali su nevažećim, pokušavajući da dokažu da potez patrijarha Porfirija u kojem je MPC dobila nezavisnost, ali od SPC, bez mešanja Bugarske pravoslavne crkve i Vaseljenske patrijaršije, nije bio kanonski ispravan.

Ko poznaje crkvenu strukturu zna da „nezavisnost“ dobijena od strane „majke crkve“ (SPC-majka crkva, MPC-kćerka crkva), znači i trajnu povezanost dve strukture, bez obzira na trenutnu nezavisnost u upravljanju. Mudar potez patrijarha Porfirija za montenegrinske ustaše je problematičan, jer ono što oni žele je mešanje drugih struktura u pitanja SPC i nametanje tutorstva, kako bi se telo SPC u potpunosti razbilo.

Za Antenu M pišu i „religijski publicisti“ iz Ukrajine, poput Tetjane Derkač, koja se direktno meša u poslove SPC i napada je. Ona je komentarisala odluku Arhijerejskog sabora SPC da digne svoj glas u zaštitu Ukrajinske pravoslavne crkve – Moskovske patrijaršije, koja je progonjena na teritoriji Ukrajine. Hramovi UPC-MP se otimaju, sveštenici i episkopi zatvaraju i progone, vernici se lišavaju osnovnog ljudskog dostojanstva. Nijednog trenutka SPC nije opravdala ono što u Ukrajini radi Rusija, nije komentarisala sam rat i političke odnose. Sabor se izjasnio isključivo o statusu pravoslavne braće. Montenegrinske ustaše u tome su videli „pravdanje agresije“.

Važno je razumeti da bi SPC u Crnoj Gori, koja bi bila nazvana Pravoslavna crkva u Crnoj Gori, kako to želi Zdravko Krivokapić, snašla potpuno ista stvar kao što se dešava u Kijevu. Delovi koji bi ostali verni patrijaršiji u Beogradu bili bi podvrgnuti najgorim metodama progona i to je ono što nam sada poručuju montenegrinski mediji.

Laži o „crkvenoj autonomiji“ koja je navodno data 2006. godine od strane patrijarha Pavla „Pravoslavnoj crkvi u Crnoj Gori“, šire se ovih dana i preko CDM-a, za koji piše Ljubo Filipović, kolumnista i dežurni analitičar neo-ustaške ideologije montenegrinstva. Potpuno izostavljajući kontektst dešavanja, on napada patrijarha Porfirija i SPC da odbranom jedinstva SPC vrše agresiju na Crnu Goru.

Na isti način je u Kijevu progonjen mitropolit UPC-MP Onufrije (Berezovski), koji je branio jedinstvo Crkve, i optuživan je za identične „grehove“ pre nego što je progon kulminirao u otvorena hapšenja i zatvaranja.

U napadu na patrijarha Porfirija i SPC u celini  su i „mediji“ iz Srbije. Ivan Čolović, osnivač i urednik biblioteke „XX vek“ je, na primer, dao intervju za beogradsko anti-srpsko „Vreme“ u kojem je istakao da „SPC popuje Vučićevu religiju“. Crnogorske ustaše jedva su dočekali „potvrdu“ svog stava koji su masovno preneli.

Napadi na SPC

Politički pamflet obojene revolucije u Srbiji, pun floskula i neosnovanih napada predstavljen je kao dokaz da i u Srbiji postoje snage koje žele da SPC bude na kolenima.

Podrška dolazi i od strane pobeđenih drugosrbijanskih struktura u Srbiji, i ljudi poput Žarka Koraća, koji se svesrdno angažuju u pravdanju napada crnogorskih ustaša na SPC. Korać, konkretno, direktno crnogorskoj nezavisnosti suprotstavlja ideju postojanja SPC u Crnoj Gori. On konkretno navodi da je „SPC najsnažnija opoziciona stranka nezavisnoj Crnoj Gori“. Na taj način gradi se slika da je SPC glavni neprijatelj crnogorske državnosti.

Napad Koraća na SPC ima i dimenziju napada na Aleksandra Vučića, koji su prilikom kolaboracije srpskih izdajnika iz Beograda i montenegrinskih ustaša večne mete. Posmatraju ih kao jedno telo, samo iz razloga što srpska država brani srpsku crkvu i ne dozvoljava da bude uništena.

U pripremama za proslavu 21. maja, montenegrinske ustaše su isticali i da je „Dan nezavisnosti posebno traumatičan za SPC“. Na taj način vodi se šizofrena kampanja u kojoj s jedne strane podržavaju srpske izdajnike, s druge strane ističu da je crnogorska nezavisnost traumatična za SPC, a s treće strane i hramove koje bi zauzeli žele da pretvore u pabove - poput Dinka Gruhonjića u Srbiji, jer se radi o ateistima, ljudima koji Crkvu posmatraju kao instrument za zaokruženje novonastalog identiteta.

Vijesti s druge strane, igraju suptilniju, ali ništa manje prljavu ulogu. U jednom trenutku, mesec dana pre proslave 21. maja daju prostor raspopu Mirašu Dedeiću da objasni kako je “CPC na Golgoti, raspeta od onih koji služe tuđim interesima”. U stilu Germogena (Maksimova), raspopa i lidera ustaške sekte “Hrvatska pravoslavna crkva” za vreme Pavelićeve NDH, on SPC predstavlja kao agresora, a svoju nelegalnu i nekanonsku sektu kao progonjenu.

Perfidnost Vijesti ogleda se i u tome da u kolaboraciji sa delovima SPC u Crnoj Gori koji imaju bliske veze sa Agencijom za nacionalnu bezbednost (ANB) i strukturama montenegrinskog ustaštva, podgrevaju navodni sukob mitropolita Joanikija i patrijarha Porfirija. Tako su insistirali na potpuno lažnoj vesti o navodnoj ideji unutar SPC o podeli Mitropolije crnogorsko-primorske i obnavljanju eparhije bokokotorske na crnogorskom primorju.

Maliciozno, u čitavu priču su uveli i upokojenog sveštenika SPC Momčila Krivokapića iz Kotora, koji je do današnjeg dana jedan od najvećih autoriteta SPC u Crnoj Gori. Dosledni branilac jedinstva Crkve i srpstva, otac Momo, kako su ga odmilja zvali u Crnoj Gori, predstavljao je čvrst temelj na koji se oslanjalo ranjeno srpstvo. U ovoj priči predstavljen je kao jedan od podržavalaca takve ideje. Sve to je opovrgao njegov sin, sveštenik Nemanja Krivokapić. S jedne strane reč “podela” među srpskim narodom u Crnoj Gori budi jezu i automatski se aktiviraju snage koje traže tog koji bi da deli SPC, a s druge strane “podela” je u ovom slučaju idealan mamac za priču o “napadu” patrijarha Porfirija na mitropolita Joanikija.

O podeli Mitropolije na Saboru SPC, naravno, nije bilo ni reči, te se i ova vest ispostavila kao još jedna laž iz kuhinje Željka Ivanovića i njegovih saradnika u strukturama Crkve u Crnoj Gori.

Drugi montenegrinski portali iz političkog zagrobnog života vraćaju figure poput Filipa Vujanovića, koji ističe “da nije bilo sukoba sa crkvom, DPS bi još bio na vlasti”, direktno optužujući SPC da je srušila milogorski režim. Razumevajući snagu SPC, oni sada deluju na dva fronta, s jedne strane navodno podržavajući SPC, a s druge strane podgrevajući priču o “autonomiji” i “autokefalnosti”.

Osim Mitropolije crnogorsko-primorske i mitropolita Joanikija, neosporan crkveni autoritet je i mitropolit budimljansko-nikšićki Metodije (Ostojić). Čovek koji je pričestio patrijarha Pavla na samrti i koji je bio sa njim do poslednjeg trenutka ovozemaljskog života, dosledno brani ideju jedinstva Crkve i odbrane srpstva u Crnoj Gori.

Za bivši i sadašnji režim, a posebno za propagandnu mašineriju on je neprijatelj. Negativni tekstovi o njemu ističu se u prvi plan, a mediji poput Analitike prvi saznaju da su sveštenicima u Beranama izgrebana vozila i probušene gume. Mediji, u ovom slučaju, ne obaveštavaju javnost, već šalju poruku sveštenstvu vernom jedinstvu SPC da može da ih snađe i mnogo gore od bušenja guma.

 

Unuk ustaše Jevrema Brkovića protiv hrama na Limanu i Gruhonjićevo “skvotiranje” crkava

 

Krak obojene revolucije u Novom Sadu, kao epicentru, takođe je jednim delom usmeren na obračun sa SPC. Osim čestih napada na mitropolita bačkog Irineja (Bulovića), na meti su i sveštenici, ali i vernici u celini. Blokadersko-teroristički pokret vređa, napada, targetira i fizički se obračunava sa svakim ko se usudi da brani SPC.

Najgnusniji primer otvorenog napada i dokaz da se akcija izvodi simultano sa onim što se dešava u Crnoj Gori, je dobro poznati istup Dinka Šakića Gruhonjića, predvodnika blokadera-terorista u Novom Sadu i pretnja upućena direktno Crkvi.

Na stranu to što je iskazao oduševljenost time što se zove Dinko, poput ustaškog zlikovca Dinka Šakića, on je na Rebedu u Dubrovniku izrekao i mnogo opasnije stvari i pretnje kada je u pitanju SPC i “skvotiranje” hramova. Skvotiranje je termin popularan među narkomanskom i beskućničkom populacijom i označava zaposedanje tuđe nekretnine, zgrade, kuće, stana, hale, tj. bilo kog prostora. Po pravilu, u takvim prostorima se potpuno bespravno okuplja najgori šljam koji uživa u psihoaktivnim supstancama i seksualnom razvratu. Za Gruhonjića, to je budućnost hramova SPC u Vojvodini, koji su, prema njemu, previše srpski.

Printscreen Instagram

 

Blokadersko-teroristička rulja u Novom Sadu je pokazala i nepatvorenu mržnju prema patrijarhu srpskom Porfiriju kada je pred Srpskim narodnim pozorištem greškom izviždan mitropolit crnogorsko-primorski Joanikije. Za neke blokadere-teroriste razlika ne postoji i crna sveštenička mantija deluje kao crvena krpa za besnog bika, koji mora da je napadne.

U medijskoj hajci protiv SPC učestvuju Gruhonjićevi portali Autonomija i povezani Vojvođanski istraživačko-analitički centar (VOICE), uz Nezavisno društvo novinara Vojvodine, čiji je Gruhonjić i osnivač i lider. Oni praktično insipirišu napade na SPC.

Isto tako su inspirisali i proteste blokadera-terorista predvođenih Brajanom Brkovićem, unukom ustaše Jevrema Brkovića, kada je u pitanju izgradnja hrama SPC na Limanu, posvećenog mučenicima stradalim u novosadskoj raciji 1942. godine.

Brković se istakao kao vođa i najesktremniji element, koji je poručio srpskom narodu, patrijarhu srpskom i Crkvi da hrama neće biti na Limanu uprkos potrebi vernika i pravu da imaju svoj hram. Sve ove akcije bile su koordinisane iz istog centra, rukovođene istim nalogodavcima i gazdama, sa poznatim izvršiocima.

Obojena revolucija u Srbiji jeste poražena, ali najekstremniji delovi i dalje podržani od strane duboke države nastavljaju da napadaju sve simbole identiteta srpskog naroda. Sve što se dešava, posebno kad je u pitanju Crna Gora, identično je dešavanjima u Ukrajini pre otvorenog rata. Jedinstven Crkva je prvo podeljena, a zatim je izdejstvovana i tzv. autokefalija jednog njenog raskoličnog dela. Kanonski priznata UPC Moskvoskog patrijarhata je pod strašnim udarom. Isto je namenjeno i za SPC u Crnoj Gori. U Vojvodini je proces nešto sporiji, ali su ciljevi isti – istisnuti Crkvu kao čuvara identiteta i oslabiti srpsku državu kako bi obojena revolucija do kraja bila uspešna.

Ne treba zaboraviti da je izborom Epifanija za lidera nove “Pravoslavne crkve u Ukrajini”, raskolnik Filaret Denisenko iz UPC – Kijevskog patrijarhata postao “počasni patrijarh”.

Ne treba da čudi ukoliko neka struktura SPC koja odluči da se otcepi od jedine i jedinstvene Crkve u Crnoj Gori, raspopa Miraša Dedeića proglasi za počasnog patrijarha, ili savetnika za igre na sreću. Onaj ko bi se drznuo da cepa telo SPC, prošao bi kao i svi drugi raskolnici, jeretici i sektaši u istoriji, jer Božja pravda i ruka stižu one koji udare na Njega – Milo Đukanović to zna najbolje. U Vojvodini, ako se pita Dinko Gruhonjić, nikakva Crkva neće ni biti potrebna, jer će se u hramovima puštati satanistička muzika, a naseljavaće ih narkomani i probisveti.

Instalirajte našu iOS ili android aplikaciju – 24sedam Vest koja vredi