Od rediteljske stolice do glavne uloge: Tarantino u filmu "Tangled Up in Blue"

U istoriji savremenog filma retki su autori čije ime izaziva podjednaku pažnju bez obzira na to da li se pojavljuju iza kamere ili ispred nje. Kventin Tarantino svakako pripada toj malobrojnoj grupi stvaralaca. Njegovi filmovi odavno su postali deo savremene kinematografske baštine, a svaka nova profesionalna odluka tumači se kao događaj koji prevazilazi okvire uobičajene filmske vesti.

Zato je i vest da će Tarantino prihvatiti novu glumačku ulogu u ostvarenju "Tangled Up in Blue" izazvala veliko interesovanje filmske javnosti. Reč je o novom projektu velškog reditelja Džejmija Adamsa, sa kojim je američki autor već ostvario uspešnu saradnju na filmu "Only What We Carry", prikazanom ove godine na festivalu Tribeka.

Ovoga puta, Tarantino neće biti samo gostujuće ime ili kratkotrajna pojava na ekranu. Pripada mu centralna uloga Džejka Strouda, čoveka koji je čitav život posvetio stvaranju tuđih karijera i tuđih sudbina, da bi tek u poznim godinama bio primoran da se suoči sa sopstvenim uspomenama, propuštenim prilikama i emotivnim dugovima koje vreme nije uspelo da izbriše.

Profimedia

Njegova partnerka na filmu biće australijska pevačica i glumica Kajli Minog, koja tumači lik Rebeke, žene iz prošlosti čiji povratak pokreće niz ličnih preispitivanja glavnog junaka. Sam naslov filma, preuzet iz čuvene pesme Boba Dilana, sugeriše da je reč o priči isprepletanih sećanja, ljubavi koje ne prestaju da traju i ljudima koji tek na kraju životnog puta pronalaze hrabrost da pogledaju unazad.

Uz Tarantina i Kajli Minog, u filmu nastupa impresivna međunarodna glumačka ekipa. Džejson Ajzaks igra Džordža, Alison Vilijams pojavljuje se kao Sofija, Sofija Butela tumači Roksi, Krejg Roberts Darena, dok se RZA pojavljuje u ulozi samoga sebe. Posebnu dimenziju projektu daju i brojni velški glumci, među kojima su Karen Paulada, Džulijan Luis Džons, Krejg Rasel i Sivan Moris, čime film dobija snažan lokalni identitet uprkos međunarodnoj produkciji.

Snimanje je ovih dana privuklo pažnju stanovnika velškog primorskog grada Portkola, gde su realizovane scene sahrane u crkvi Njuton, kao i okupljanja porodice i prijatelja nakon pogreba u tradicionalnom objektu Saltwater Inn. Upravo takvi ambijenti nagoveštavaju da se Adams i ovog puta opredelio za intimni, gotovo komorni pristup pripovedanju, oslanjajući se više na emociju i atmosferu nego na spektakl.

To, uostalom, nije novo u njegovom radu. Film "Only What We Carry", koji je prethodio ovom projektu, snimljen je u Francuskoj za svega šest dana, uz učešće Simona Pega i Šarlot Genzbur. Njegova premijera na festivalu Tribeka pokazala je da i u vremenu velikih budžeta i industrijskih produkcija postoji prostor za autorske priče zasnovane na glumačkoj energiji i jednostavnosti filmskog izraza.

Profimedia

Za Tarantina, međutim, ovaj angažman ima i dodatnu simboliku. Autor koji je više puta naglašavao da namerava da režira ograničen broj filmova i da se potom povuče iz aktivnog stvaralaštva, sve češće prihvata glumačke izazove. Na taj način kao da se vraća svojim prvim filmskim ljubavima, vremenu kada je bioskop bio prostor igre, eksperimenta i neprekidnog dijaloga među umetnicima.

Njegova pojava pred kamerama stoga ne može biti posmatrana samo kao još jedna glumačka epizoda. Ona predstavlja susret dve umetničke ličnosti u jednom čoveku: reditelja koji je promenio lice američkog nezavisnog filma i glumca koji, oslobođen autorske odgovornosti, sada istražuje drugačije mogućnosti izraza.

"Tangled Up in Blue" već sada privlači pažnju ne samo zbog zvučnih imena u glumačkoj postavi, već i zbog pitanja koje postavlja: šta ostaje čoveku kada se svetla reflektora ugase, a uspomene postanu jedina istinska publika njegovog života?

Odgovor će, po svemu sudeći, ponuditi film koji umesto velikih obrta bira tihu introspekciju, potvrđujući još jednom da najvažnije priče u kinematografiji nisu nužno one o osvajanju sveta, već one o povratku sebi.

Bonus video

Instalirajte našu iOS ili android aplikaciju – 24sedam Vest koja vredi